Het Weefsel van Erfgoed
Sinds mijn verhuizing naar het departement Gard in 2016 is mijn werk verrijkt met materialen die diep verbonden zijn met de regio. Ik ontdekte de geschiedenis van de "de Nîmes"-stof, die later Denim werd, en ben deze geleidelijk in mijn werken gaan verwerken. In 2019, tijdens de lokale Open Monumentendagen, diende zich via de geschiedenis van mijn eigen dorp Cardet nog een materiaal aan. De naam van het dorp is rechtstreeks verbonden met de verwerking van wol — afgeleid van het werkwoord "kaarden", wat verwijst naar de ambachtelijke handeling van het uitlijnen van vezels om draad te spinnen.
Duurzaamheid en Veerkracht
Deze nadruk op lokale materialen, zowel geografisch als historisch, komt voort uit een sterke betrokkenheid bij upcycling. Ik werk met hergebruikt hout uit oude bouwwerken en vintage denim dat ik zelf verzamel. Door deze materialen een nieuw leven te geven, beperk ik industriële processen en veranker ik het kunstwerk in een reële, tastbare en vertrouwde context.
Kern van dit proces is de techniek van gebrand hout (Shou Sugi Ban). Door het vuur verdwijnt het materiaal niet; het transformeert en wordt sterker. Deze veerkracht van het hout — getekend door het verleden, maar verheven door carbonisatie — vormt een essentieel element in mijn composities.
Van Sound Design naar Visuele Perceptie
Mijn huidige praktijk is de uitkomst van een weg waarin oog en oor elkaar kruisen. Opgeleid aan de Design Academy Eindhoven en de HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht), heb ik jarenlang gewerkt als sound designer. Deze expertise, die mij onder meer een prijs voor Beste Originele Filmmuziek van regisseur Costa-Gavras opleverde, leerde mij de ruimte te ervaren als een trillend medium. Vandaag de dag leidt dat "oor" mijn hand: mijn werken bevatten een diepgaande reflectie op geluidsgolven en zintuiglijk comfort, wat zich heeft doorontwikkeld naar akoestische oplossingen waar design en architectonische noodzaak samenkomen.
De Ambiguïteit van Perspectief
De begrippen "perspectief" en "gezichtspunt" zijn gelaagd; ze raken aan de geometrie, de geschiedenis en menselijke relaties. Ik leid mijn werk vaak in met een eenvoudige gedachte: "Soms moet je je standpunt veranderen om de dingen anders te zien." In mijn werk kan een element dat klein lijkt, groter worden dan een ander afhankelijk van de invalshoek. Convergerende lijnen kunnen veranderen in divergerende lijnen door een eenvoudige verplaatsing. Dit spel blijft puur geometrisch, maar het weerspiegelt hoe we naar de wereld kijken: de werken worden opgehangen als schilderijen, maar ervaren als sculpturen.